Magnes tabliczka ze szczytu LUBOŃ WIELKI Beskid Wyspowy

Magnes – Luboń Wielki (1022 m n.p.m., Beskid Wyspowy)

Luboń Wielki (1022 m n.p.m.), często nazywany po prostu Luboń, to jeden z najbardziej charakterystycznych szczytów Beskidu Wyspowego, rozpoznawalny z daleka dzięki swojemu stożkowatemu kształtowi i stojącemu na szczycie małemu, klimatycznemu schronisku z kamienia – jedynemu takiemu w całych Beskidach. Położony pomiędzy Rabką-Zdrój a Mszaną Dolną, Luboń Wielki stanowi jedno z najbardziej kultowych miejsc w tym paśmie – przyciągające turystów nie tylko swoim widokiem, ale również wyjątkowym klimatem i wymagającymi podejściami.

Na szczyt prowadzi kilka szlaków, z których najbardziej znany to Szlak Perć Borkowskiego – kamienisty, stromy i prowadzący przez unikalne gołoborze, co jest w Beskidach zjawiskiem rzadkim i przez to niezwykle cennym. Inne warianty – np. z Rabki, Naprawy czy przez Polczakówkę – są nieco łagodniejsze, ale wciąż oferują piękne podejścia przez lasy, polany i przełęcze. Na wierzchołku znajduje się jedno z najmniejszych schronisk PTTK w Polsce, które mimo skromnych rozmiarów zachwyca atmosferą – z kominkiem, drewnianym wnętrzem i ciepłem, którego nie da się opisać słowami. To miejsce, w którym kawa smakuje lepiej, rozmowy są prawdziwsze, a czas jakby zwalnia.

Luboń Wielki to góra, która potrafi zaskoczyć – nie tylko podejściem, ale też widokiem z tarasu widokowego obok schroniska. Rozciąga się stąd panorama na Tatry, Gorce, Babią Górę i całe morze wyspowego krajobrazu, z którego Beskid ten słynie. To także miejsce pełne historii – od dawnych legend, przez zniszczenia wojenne, po obecność w świadomości tysięcy piechurów, którzy tu wracają, by poczuć tę samą magię, co za pierwszym razem.

Magnes „Luboń Wielki” to nie tylko pamiątka z wejścia na szczyt – to symbol górskiego ducha Beskidu Wyspowego, odwagi do wędrówki przez strome ścieżki i radości z odnalezienia małego schroniska pośród wielkiej ciszy lasu. Starannie wykonany, oddaje charakter tej wyjątkowej góry – idealny dla tych, którzy zdobyli Luboń pieszo, wrócili tu wielokrotnie, albo po prostu marzą, by się tam znaleźć.